Amigos que valen…
December 27, 2011
Con este artículo lo único que quiero hacer es explicar como conocí a unos cuantos amigos que sin duda son los mejores. Empezaré por orden alfabético.
Como muchos sabéis fue mi primer amigo de aquí. A principios de mes de Julio de 2007, por delante de mi terraza del piso donde vivía antes, pasaba un chico rubio y para ser respetuoso le dije “Hola” (ya que era la única palabra que sabia en castellano) , con el mismo respeto el chico me devolvió el saludo. En el mes de setiembre del mismo año, empezaba tercero de la ESO. Antes de entrar en la clase, vi que el chico con el que iba y me ayudaba traduciéndome y enseñándome cosas en castellano, saludó al chico rubio y empezó a hablarle llamándole “Aitor”. Más tarde me di cuenta de que ibamos a la misma clase. En ese entonces no me podía imaginar lo que ibamos a vivir juntos Aitor y yo. Después de un año, juntos con otro chico (Marc) empezamos a patinar. Aitor con una tabla que aún no se sabe que marca era, Marc con una tabla Spiderman pintada negra y unas ruedas cuadradas y yo con una tabla Decathlon que me costó 45 euros si no me equivoco. Aitor y yo aún seguimos siendo muy amigos, a pesar de que no nos vemos muy a menudo.
Buffffff, Pereira… en serio hace falta hablar sobre él ? Buenooo… va!
La primera vez que lo ví fue en primero de bachillerato, pero no hablábamos nada. Luego en segundo de bachillerato, ibamos juntos a algunas clases, pero seguíamos siendo como dos personas normales que van a la misma clase, bueno, nos saludábamos y tal, pero no eramos amigos. Eso hasta el famoso viaje de fin de curso a Berlin cuando de un día al otro, Pereira y yo parecíamos que eramos amigos de toda la vida. A parte de partirnos la caja gracias a sus bromas también hablábamos de cosas serias, como por ejemplo: el calentamiendo global… (nah, es broma). Después del viaje, las clases con él ya no eran lo mismo. También, una de las cosas que nunca podré olvidar, es cuando ibamos a la biblioteca a “”"”"estudiar”"”"” (entre muchíssimas comillas), él para la selectividad y yo para las recuperaciones. Luego hay muchos recuerdos más que compartimos, pero estaría aquí una eternidad escribiendo. Pereira y yo seguimos siendo amigos, pero nos vemos poco.
A principios de tercero de la ESO, durante mi primer año aquí, me gustaba mucho el baloncesto. En el patio de mi instituto siempre habían unos chicos jugando, pero como era muy tímido, siempre me acercaba a ellos sin decir nada (bueno, tampoco sabía hablar mucho jajaja). Un dia de esos, cuando iba a mirar como jugaban, un chico bajito y con una sonrisa en la cara se me acercó y me preguntó si quería jugar con ellos. Sin pensármelo dos veces le dije que sí. Pero nuestra amistad se limitaba a aquella pista de baloncesto. A poco tiempo paramos de vernos y hablarnos. Cuando empecé primero de bachillerato, Axel y yo ibamos juntos a unas cuantas asignaturas y hasta al final del curso nos volvimos muy amigos. Me acuerdo que en verano hablábamos por MSN y siempre decíamos “Ojalá nos toque en la misma clase…” y así fue. En segundo de bachillerato nos volvimos todavía más amigos y casi cada dia, en la hora del patio veniamos a mi casa para “estudiar” o yo que sé. Axel y yo seguimos siendo muy amigos, pero nos vemos muy poco a causa de los estudios.
Como todos sabéis, o eso creo, la señorita Christel es mi mejor amiga. Nuestra amistad tiene una larga historia, pero intentaré hacer un pequeño resumen…
Nuestro primer contacto visual fue en cuarto de la ESO, aunque no me acuerdo casi nada, solo que la veía por los pasillos del instituto. Luego en primero de bachillerato nos tocó ir a la misma clase, pero seguíamos como dos personas desconocidas y hasta al final del curso cambiamos entre nosotros como mucho 20 frases. En segundo de bachillerato, como dije antes, al Axel y a mi nos tocó ir a la misma clase, pero no nos sentamos uno al lado del otro porque otro compañero se sentó a su lado y entonces yo me quede detrás de él. A mi derecha habia un sitio libre. Después de un mes de clases aproximadamente, la compañera del año pasado llamada “Christel” vino y me dijo “Oye, me siento aqui, vale?” y yo, sin tener otras opciones le dije “Vale…”. Allí es donde empezó nuestra amistad. Cuando vi que teníamos tantas cosas en común ya sabia que iba a ser una persona muy especial para mi. La mayoría de los mejores momentos vividos aquí fueron con ella. Quedarían tantas cosas para contar, pero me voy a limitar a estas palabras. Christel y yo seguimos siendo amigos y nos vemos bastante, ya que siempre vamos a estudiar juntos a la biblioteca.
Cuando empecé primero de bachillerato, iba a sentarme en la ultima fila y allí vino también un chico rubio. Como era nuevo le pregunté como se llamaba y me dijo que “David”, le dije mi nombre y luego no volvimos a hablar más. En primero de bachillerato no me recuerdo de haber hablado mucho con él. El año siguiente todavía ibamos a la misma clase, pero no nos hablábamos mucho. Hablábamos más que en primero, eso sí, pero no de una manera exagerada. Cuando se acabó el curso y pensaba que no nos ibamos a volver a ver, fuimos al cumple de Pereira y allí yo toqué la guitarra. Al ver como molaba ese instrumento, me preguntó si le podria aconsejar en comprarse uno. Yo me ofrecí a acompañarle por las tiendas de música del pueblo y más tarde a Barcelona. Al pasar ese tiempo juntos, vimos que teníamos también cosas en común y nos volvimos muy amigos. Todo se volvió mucho más lince cuando nos dimos cuenta que ibamos al mismo Campus Universitario aunque estudiamos carreras muy diferentes. Arribas y yo seguimos siendo muy amigos. Todo y que vamos al mismo Campus, nos vemos demasiado poco.
Un día de esos, en el año 2007, cuando iba a buscar a mi hermano al colegio, vi a un chico patinando que se hacia unos boneless bajando unas dos escaleras. Desde siempre me habia gustado eso del skate y hasta entonces no vi a muchos patinando en la vida real. Ese chico me dejo una impresión de “buaa tio, como mola!”. Un año más tarde, cuando me compré un patín, un amigo mío conocia al “chico de los boneless” y a veces ibamos con él y sus amigos. Desde fuera parecía una persona creida con la que es muy dificil de hablar. Más tarde, NO TENGO NI IDEA COMO, nos volvimos muy amigos y el tío me demostró totalmente lo contrario de lo que pensaba. De la persona creida pasó a ser la humilde, que nunca, pero NUNCA, habla mal de nadie, de la persona con la que pensaba que era muy dificil de hablar a la persona con la que te gastas bromas y te partes la caja cuando toca. Vamos… que es el amo! Xu y yo seguimos siendo muy amigos. Nos vemos poco, pero cuando nos vemos disfrutamos patinando o haciendo otras cosas.
A principios de mes de junio del 2011 cuando ibamos a la biblioteca a estudiar para la selectividad o para las recuperaciones, un día, Christel y yo llegamos un poco antes y todavia estaba cerrada. Desde lejos se veía el senyor Pereira con una chica. Cuando los miré, se estaban besando y le dije a la Christel “Hostiaaaaa, Pereira tiene novia!!!” Se acercaron y nos presentó a la chica diciendo que se llama Laura y que era su prima, en broma. Christel se lo creyó (jajajajjajajajajajjajajaj) hasta que los vio besándose. Después de esa tarde no volví a ver a Laura hasta que se acercó el cumple de su novio y sin saber que comprarle me pidió la opinión. Juntos con Christel fuimos a Barcelona a comprarle un ukelele. Lo más gracioso fue que Pereira no sabía que nosotros seguíamos hablando con Laura. Todo y que nos conocemos desde hace muy poco somos muy amigos y siempre me aconseja como a su hermano. Es una grande persona! Nos vemos muy poco, ya que los estudios y el trabajo nos lo impide.
Juntos con Aitor, ibamos a la misma clase en tercero de la ESO. Fue uno de mis primeros amigos de aquí. La verdad es que no me acuerdo de muchas cosas que hicimos juntos, pero son inolvidables las tardes cuando íbamos a patinar a la Geltrú o al mercado a pesar de que lo unico que sabíamos hacer era un Ollie. Marc y yo seguimos siendo muy amigos. Nos vemos poco, pero cuando nos vemos disfrutamos mucho patinando. ESEEE HEEEL!!!
Natalia.
En primero de bachillerato en las clases de empresa, delante de Axel y yo se sentaba una chica a la que Axel siempre le decia “Natalyyy, my frieenddd”. A veces hablábamos, pero no mucho. En segundo de bachillerato ibamos a la misma clase y empezamos a hablar más, sobretodo en Berlin y después del viaje. Es una chica muy simpática que a todo el mundo le gustaría conocer. Gracias a sus apuntes de historia aprobé el examen de la selectividad (jajajajajaja). Natalia y yo seguimos siendo muy amigos y nos vemos los martes y los jueves a la 1:30 cuando cojemos el tren para casa.
Cuando iba a cuarto de la ESO, un tío muy pesado con el pelo rizado, cada vez que me veía empezaba a chillar “DEEENIIIIS”. No le conocía mucho, pero bueno. Cuando volví a empezar a patinar, venía al skate park con Aitor y a veces sin él. De los tres, fue el primero en hacer drop-in en la quarter. Del tío pesado se volvió uno de los amigos con los cuales tengo bromas personalizadas, que solo entendemos nosotros dos y solo a nosotros nos hacen gracia. La mayoria de los momentos que vivimos juntos fueron patinando, pero también hubieron tardes cuando quedábamos para tomar algo y despejarnos. Quim y yo seguimos siendo muy amigos y nos vemos los martes y los jueves cuando me paso por el instituto a verlo o cuando salimos a patinar.
Gracias a todos por ser así. Sois muy grandes y os quiero a todos un montón. No sé que haría sin vosotros.
Incredibil , dar adevarat!
November 18, 2010
Îmi imaginez reacţia ta în timp ce deschizi televizorul şi auzi urmatoarea ştire:
“Oamenii de ştiinţă au inventat o maşinărie capabilă să transforme deşeurile din bucătărie intr-un mic pacheţel de mâncare.Este acoperit de un strat protector alb,igienic.După ce deschizi pachetul, conţinutul poate fi mâncat in diferite moduri delicioase.Nu conteaza ce fel de deşeuri sunt puse in acea maşină noaptea, dar în dimineaţa următoare întotdeauna va ieşi aceeaşi masă de culoare alb-galbuie. Dacă sunt puse grăsimi, spanac, coji de pâine, cotoare de mere ,grâu sau chiar larve vii şi viermi, toate sunt transformate în mod mriaculos peste noapte într-o mâncare delicioasă pentru dimineaţa următoare.
Oamenii de ştiinţă declară entuziasmaţi că incredibila maşină va avea capacitatea de a se reproduce. Fie că vă vine sau nu să credeţi, poate da naştere unui pachet special igienic care produce o altă maşina de făcut mâncare . La orice oră, oricare din aceste maşini pot fi uşor demontate , gătite şi mâncate. Se spune că sunt gustoase de te lingi pe degete.
Sunt convins că cei mai mulţi dintre noi care ar auzi o astfel de ştire ar privi-o cu scepticism; cu toate acestea ,astfel de lucruri se întamplă în fiecare zi cu GĂINA. În fiecare zi , mai mult de 4 miliarde de pui realizează ceea ce creierul modern al omului nu poate – fac ouă şi pui. E oare găina mai inteligentă decat omul?Probabil că nu; aşa că Cineva mult superior omului trebuie să fi făcut găina. “Accidentul”(cum spun ateii) este alternativa pentru acest fapt.”
Ray Confort “Dumnezeu nu crede în atei; dovezi că nu există atei”
Mi-ai stricat chitara?
October 7, 2010
Astazi am citit pe realitatea.net o ştire destul de veche despre un canadian care o călătorit cu compania aeriană United Airlines şi ăştia din cauza atenţiei foarte mare i’o stricat chitara , un Taylor de 3,500 dolari, când manevrau bagajele. Dupa un proces lung de 9 luni în care o cerut despăgubiri, n’o primit nimic baiatu’ aşa ca s’o razbunat pe ei cum ştia el mai bine; cântand. Aici aveţi un video cu melodia ce o compus-o .
Seriale
September 6, 2010
Am vazut la cineva pe blog aceeasi chestie si m’am gandit sa fac si eu o lista cu serialele vazute,care inca ruleaza si la care ma uit .Deci cam astea ar fi:
Vazute:
- Lost
- Prison Break
- The 4400
- Heroes
- The O.C.
- Flashforward
- Band of Brothers
- Generation Kill
- Scrubs
Inca ruleaza si ma uit:
- Lie to me
- Two and a half men
- Grey’s anatomy
- The big bang theory
- Spartacus:Blood and Sand
Ma uit acuma:
- The Real Hustle
- The Pacific
- Ross Kemp on Gangs
- Are we there yet
- Miami Medical
- My name is Earl
Sigur mai sunt cateva ,dar nu’mi aduc aminte acuma.
Mi-e dor
January 18, 2010
Mi-e dor de copilaria mea,mi-e dor de prietenii mei care nu aveau mai mult de 1.50 cm , mi-e dor de parul din fata blocului,mi-e dor de insula din spatele garajelor,mi-e dor de petardele care incepeau sa puste inainte de craciun,mi-e dor de praful de pe maini care’l aveam dupa o zi de joaca,mi-e dor de lacul inghetzat,mi-e dor de fotbalul din fata blocului ,mi-e dor de “cheftelitea”,mi-e dor de punga de samanta galbena,mi-e dor de inghetata la dozator,mi-e dor de sucul la dozator,mi-e dor de laserele rosii cu care ne jucam,mi-e dor de ranile din palme si de pe genunchi,mi-e dor de “o tura de parcare cu bitza” ,mi-e dor de tzeava si cornete,mi-e dor de ascunsa care o jucam incepand de la 20 de copii in sus,mi-e dor de pachetul de 4 gume la o mie,mi-e dor de brichetele si de chibriturile care le cumparam in ascunsul parintilor, mi-e dor de Daciile Break pline de pungi cu pufarin sau pufuleti ,mi-e dor de matza doctoreasca ( =)) ),mi-e dor de capra noua,mi-e dor de Animal X si 3sud est,mi-e dor de zilele in care ieseam din casa la 10 dimineata si mergeam acasa noaptea,mi-e dor de sucul Aloha,mi-e dor de frica de “BOXI”,mi-e dor de Fifa 98,de Dave si Mario,mi-e dor de Songoku,mi-e dor de cararea pe mijloc,mi-e dor de “Eşti zâs!”,mi-e dor de “parte’n'parte”,mi-e dor de pistoalele cu bile,mi-e dor de bancurile cu “romanu’,englezu’ si tiganu’”,mi-e dor…















